Blues elektryczny – Wikipedia, wolna encyklopedia

Blues elektryczny (ang. electric blues, znany również pod tą nazwą) to rodzaj bluesa, który charakteryzuje wzmocnienie dźwięku gitary, gitary basowej, a także harmonijki ustnej. Blues elektryczny wykonywany jest w kilku regionalnych odmianach, takich jak Blues chicagowski, Blues teksański, czy Memphis blues.

Blues elektryczny pojawił się jako w pełni ukształtowany gatunek w połowie lat 40. XX wieku. Dokonania muzyków ze Stanów Zjednoczonych zainspirowały muzyków sceny brytyjskiej lat 60., wśród nich takich wykonawców jak John Mayall & the Bluesbreakers, Cream, Eric Clapton, The Yardbirds, a także grupy rockowe Led Zeppelin i The Rolling Stones.

Do wykonawców bluesa elektrycznego zaliczają się: